One of my biggest concern after the world boycotted Iran and the country’s economy entered a recession, I was asking myself how can I continue my work? In fact, I asked myself how I can practice fashion in an economy that is not stable, bankrupt, and in a recession?‎

For answer, I found Sherrie Levin’ works “After Walker Evans” very inspiring. Walker Evans photographed during the Great Depression of 1930’s. But how about Sherrie Levin? Was she in a bad economic situation that appropriation became her medium? Or can the appropriation itself be a theme for art? In fact, Levin in the early 80’s started to photograph from the photos of Evans from the Great Depression. As result, we can read Levin’s photo as a reaction to the early 1980’s recession that was the result of the 1973 oil crisis and 1979 energy crisis. The question may be what can these cases have to do with fashion? Does appropriation in fashion mean plagiarism? Well, let’s look at some most important fashion icons for answering these questions and see how cultural appropriation made such an unforgettable collection in fashion history. Leigh Bowery was a famous British drag queen whose extravagant and avant-garde looks made an impact on fashion. S/he was married to Nicola Bateman and died of Aids in 1995. But her legacy felt not only in club kids culture but in haute-couture fashion. The extravagant looks of Leigh Bowery in fact was an inspiration to Alexander McQueen. McQueen just a few months before her death met Bowery at London’s Freedom Café. In 1993, Bowery formed the Romo/art-pop band Minty. Because Minty’s show was too much for Westminster City Council, he closed down the show at Freedom Café after only one night. This meet has influenceddeeply McQueen’s work. As part of his AW09 show, the now-iconic Horn of Plenty,models were sent out alabaster pale with lacquered, oversized, sex-doll lips.It didn’t just gesture to Bowery, but lifted directly from the artist’strademark visage and overdrawn clownish mug. It makes sense as to why – forboth Bowery and McQueen, the body was a site of transgression and theirrespective designs always teased the borders of human repulsion. Thesecartoonish lips served as the intermediary between the glamourous and  

thegrotesque

Artists from manycultures are constantly engaging in cultural appropriation. Picasso famously appropriated motifs which originated in the work ofAfrican carvers. Painters who are members of mainstream Australian culture haveemployed styles developed by the aboriginal cultures of Australasia. The jazzand blues styles developed in the context of African-American culture have beenappropriated by non-members of the culture from Bix Beiderbecke to EricClapton. Paul Simon has incorporated into his music elements of music fromSouth Africa’s townships. The American composer Steve Reich has studied with amaster drummer from Ghana and the rhythms of Ewe culture have influenced hiscompositions. But is appropriationplagiarism or there is a difference between appropriation and plagiarism? Thisis a tricky concept for people to grasp. As a rule of thumb, a found (re)sourceimage (the one you found on the web instead of taking yourself) must be atleast 65% changed to be considered an appropriation rather than plagiarism.Artistically, appropriation simply means to take a source image that is notyour own and change it significantly to suit your own personal vision.Plagiarism means to directly copy something from someone or somewhere else.

یکی از گرفتاری‌‌هایی که به‌ویژه پس از تحریم‌ها و بدترشدن اوضاع اقتصادی با آن دست به گریبان شدم، این پرسش بود که چگونه می‌توانم کارمرا ادامه دهم؟ در حقیقت، از خودم می‌پرسیدم که چگونه می‌توانم به مفهوم فشن در اوضاعی اقتصادی بپردازم که ثبات کافی ندارد؟ در حینجست‌وجو برای پاسخ به عکس‌های شری لوین از واکر اونز برخوردم. واکر اونز کارهایش را در زمانی پدید آورد که امریکا تازه داشت شکلمی‌گرفت و هنوز اقتصاد جان‌داری نداشت. اما شری لوین چه؟ او هم در اوضاع بد اقتصادی کار می‌کرده که رو به ازآنِ‌خودسازی کرده است؟ یامفهوم ازآنِ‌خودسازی می‌تواند درون‌مایه‌ای برای ساخت هنر باشد؟ در حقیقت، لوین در دهه‌ی ۱۹۸۰ شروع به گرفتن عکس از عکس‌های واکر اونزگرفت که در دوره‌ی رکود بزرگ کار شدند. می‌توان این عکس‌های دوباره‌ی لوین را واکنشی دانست به کسادی اقتصاد در اوایل دهه‌ی ۱۹۸۰ کهاین کسادی پی‌امد منتطقی بحران نفت و بحران انرژی در دهه‌ی ۱۹۷۰ بود. شاید این پرسش پیش بیاد که این‌ها چه ربطی می‌توانند به فشنداشته باشند؟ در کل آیا ازآن‌خودسازی در فشن یعنی دزدی؟ خوب بد نیست کمی درباره‌ی مهم‌ترین آیکان‌های فشن نیز کنجاوشویم و ببینیم کهچگونه ازآن‌خودسازی فرهنگی در کار این آیکان‌های فشن آن‌ها را به مجموعه‌های فراموش‌نشدنی رسانده است. لی باوری یک درگ‌ کویین مشهورانگلیسی بود که برای ظاهرهای به‌شدت آوان‌گاردش در دهه‌ی ۱۹۸۰ سر زبان‌ها بود. او که ازدواج کرده بود به خاطر ایدز می‌میرد. اما میراث اوبر نه تنها نسل کلاب‌هاوس بل‌که بر فشن هوت کوتور نیز تاثیر گذاشته است. ظاهرهای اغراق‌شده‌ی لی باوری درواقع مایه‌ی الهامی بود برایبخشی از مجموعه‌های الکساندر مک‌کویین. مک کویین در ۱۹۹۴ تنها چند ماه پیش از مرگ باوری او را در کافه‌ای در لندن می‌بیند. باوری آن‌زمان یک گروه پاپ‌آرتی به‌نام «مینت» داشت که تنها یک شب در این کافه اجرا داشتند اما به‌خاطر صحنه‌های خشن ازنظر جنسی بساط‌شانجمع شد. این آشنایی تاثیر ژرفی را بر کارهای مک‌کویینگذاشت. در بخشی از نمایش ای‌دابلیو۰۹‌اش، که اکنون «هُرن آو پلنتی» آیکانیکاوشناخته می‌شود، مدل‌ها با صورت‌های رنگ‌ورورفته و سفید و با لب‌های قرمز و بزرگعروسک‌های جنسی روی صحنه آمدند. این تنها ژستی ازباوری نیست بلکه مک‌کویین امضای هنرمندرا از آن خود کرده است. روشن است که برای باوری و مک‌کویین بدن محلی برای تخطی‌ستوطراحی‌هایشان همیشه مرزهای دافعه‌ی انسان را دست می‌اندازند. این لب‌های کارتُنی‌شکلپلی‌ست بین گلمُر و گروتسک. روشن است که هنرمندهامدام درگیر، ازآن‌خودسازیفرهنگی‌اند. پیکاسو نامدارانه نقش‌مایه‌‌های کارهای افریقایی‌ها را ازآن‌خود کردهاست. نقاش‌های جریان‌اصلی فرهنگاسترالیا سبک‌هایی را از فرهنگ بومیان استرالیاازآن‌خودکردند. سبک‌های جز و بلوز که در بافتار فرهنگ افریقایی‌امریکایی توسعهیافته، درکارهایی از بیکس بیدربک تا اریک کلپتُن ازآن‌خودسازی شده اند. پل سیمُنعنصرهایی را از جنوب افریقا در کار خود وارد می‌کرد. استیو رایشپیش یک غنایی درامیاد گرفت و تحت تاثیر ریتم‌های ایو دست به آهنگ‌سازی زد. اما آیا ازآن‌خودسازی همان سرقت ادبی‌ یا هنری‌ستیا

 این دو با هم تفاوت دارند؟ این یکی از آن سوال‌های بحث‌برانگیزی‌ست که همیشه درپاسخ به آن اتفاق نظری وجود ندارد. اما در زبان ساده شایدبتوان گفت که اگربخواهیم چیزی را ازآن‌خود کنیم مثلا یک عکسی را از وب برداریم و آن را از آن خودکنیم دست‌کم باید روی کار ۶۵ درصد کارشود تا آن کار از آن خود شود، وگرنه بیش‌ترمردم آن را یک سرقت می‌خوانند. به زبان دیگر، از نظر هنری از‌آن‌خودسازی یعنیتصویری منبعی رابرداریم که مال شما نیست و آن را به شیوه‌های چشم‌گیری تغییر دهیمتا بینش شخصی خود را درباره‌ی آن موضوع بیان کند. سرقت هنری یاادبی یعنی کپی موبه‌مواز چیزی یا کسی.

Leave a Comment

Your email address will not be published.