با انقلاب ۱۳۵۷، رژیم ایران پوشش اسلامی را بر زنان تحمیل کرد و با تصویب قوانین و گزینش ارگانهایی چون «ستاد امر به معروف»، حجاب را به قانون تبدیل نمود (نوری، ۲۰۱۳؛ خامنهای، ۱۳۹۸). در طول دورههای مختلف – از پهلوی دوم که حجاب را ممنوع میکرد تا جمهوری اسلامی که آن را اجباری کرده …
Following the 1979 Revolution, the Iranian regime imposed Islamic dress on women and, through legislation and the establishment of institutions such as the Headquarters for the Promotion of Virtue, transformed the hijab into a legal obligation (Nouri, 2013; Khamenei, 2019). Across different political periods—from the later Pahlavi era, when the veil was prohibited, to the …
در دهههای اخیر، پژوهشگران و منتقدان رفتهرفته آشکار کردهاند که امپریالیسم چگونه ردّ خود را بر تار و پود پوشش جهانی بر جای گذاشته است؛ میراثی از سلطه که در سبکها، زنجیرههای تأمین و زیباییشناسیها تنیده شده است. بهاختصار، استدلال چنین پیش میرود: قرنها حکومت استعماری، سنتهای بومی پوشش را ویران، جذب و بیاثر کرد …
Read more “پارچهی امپراتوری: چگونه امپریالیسم مد را شکل داد، استثمار کرد و تحریف ساخت”
In recent decades scholars and critics have begun to expose how imperialism has left its mark on the very fabric of global dress – a legacy of domination woven into styles, supply chains, and aesthetics. In brief, this argument runs like this: centuries of colonial rule destroyed and subsumed indigenous clothing traditions, replacing them with …
Read more “The Fabric of Empire: How Imperialism Shaped, Exploited, and Distorted Fashion”
در ایران مدرن، مد روایتی تزئینی و حاشیهای در کنار سیاست نیست؛ بلکه یکی از اصلیترین میدانهایی است که دولت در آن میکوشد سوژههایی مطیع بسازد و جامعه در آن آیندههایی دموکراتیکتر را تمرین میکند. در سراسر قرن گذشته، دولتهای ایران بارها پوشش زنان را به مسئلهای حکومتی تبدیل کردهاند: کشف حجاب اجباری رضاشاه در …
In modern Iran, fashion is not a decorative side story to politics; it is one of the principal terrains on which the state tries to make obedient subjects and on which society rehearses more democratic futures. Across the last century, Iranian governments have repeatedly treated women’s dress as a state problem: Reza Shah’s forced unveiling …
در سالنی تاریک، زیر صورتهای فلکیِ الکترونیکی، درویشی تنها میچرخد؛ دامنِ سفیدش با رگههایی از نور میدرخشد و هر چرخش، نقشهایی نورانی بر دیوارها میپراکند. در این چشماندازِ آیندهگرا، درویشِ سماعگر زیر ستارههای نئونی ردایی درخشان بر تن دارد؛ هوا از سرودی دیجیتال میلرزد، اما چشمان او در نیایش بسته است. این نه اجراست و …
Read more “سماعِ رو به آینده: آیین صوفیانه، شمس تبریزی و بقای نیایشِ مقدس در عصر فناوری”
In a darkened hall beneath electronic constellations, a lone dervish turns. His white skirt glows with threads of light, each spin casting luminous patterns on the walls. **** In this futuristic vision, the whirling dervish wears illuminated robes under neon stars. The air hums with a digital hymn, yet his eyes are closed in prayer. …
آنها همقدم و همگام راه میروند، پیچیده در پوششهایی از سیاهیِ مطلق یا سفیدیِ عریان. در این دستهرویِ تکرنگ، هر پیکر در تیزترین کنتراست شبیه دیگریست؛ لژیونی از سایهها که زیر خورشیدی راه میروند که نه هرگز طلوع میکند و نه غروب. اینها همان مردگانِ راهروندهاند؛ روحهایی که در یکبُعدِ اندیشه از زندگی عبور میکنند …
Read more “مردگانِ راهرونده در سیاه و سفید: فلسفهای در بابِ خاکستری”
They walk in lockstep, draped in garments of pure black or stark white. In this monochrome procession, every figure looks alike in the sharp contrast – a legion of silhouettes marching under a sun that never rises nor sets. These are the dead men walking: souls moving through life in one dimension of thought, seeing …
Read more “Dead Men Walking in Black and White: A Philosophy of Grey”