در ۱۸۵۵ والت ویتمن مینویسد، «من تن الکتریکی را میسرایم». ستایش بزرگ نفسانیات بدنی از صفت الکتریکی به معنای هیجان انگیز یا هیجان انگیز استفاده می کرد. امروز ممکن است بگوییم “برقیشده”. اما ویتمن نه تنها با اشتیاق از عظمت بدن دفاع کرد. او همچنین از مناظر دوران نوپای فنی-صنعتی تمجید کرد.
جشن او را در شعر معروفی از زیبایی لوکوموتیو در نظر بگیرید که آن را «بدنه استوانه ای سیاه، برنج طلایی و فولاد نقره ای» توصیف می کند (1973، ص 471). این یک “نماد حرکت و قدرت” بود که ویتمن آن را دقیقاً به عنوان نمادی جسمانی از مدرنیته می دید.
با این وجود، «تن الکتریکی» که ویتمن به آن اشاره میکند، فقط جسمی نیست که میتواند ما را برق بخشد، ما را تا حدی مجذوب جذابیتها، زیباییهای آشکار یا پنهانش کند. ویتمن به احتمال زیاد به یک جسم واقعاً الکتریکی فکر میکرد – نه تنها برقزا، بلکه برقدار، جسمی برخلاف آنچه قبلاً بدن انسان شناخته میشد.
میتوانیم تصور کنیم که شاعر این باور را که در آن زمان رایج شده بود، تفسیر میکرد که بدن انسان جدیدی، یک جسم الکتریکی، در شرف تولد است. این بدن جدید قرار بود از دنیای الکتریسیته که در آن زمان تازه در حال ظهور بود استفاده کند. اگرچه پیشبینیهای قرن نوزدهم در مورد یک الکتریکی بدن، سنسو استریکتو، کم و بیش دقیق ثابت شده است، بهتر است که از الکترونیک بدن صحبت کنیم.
این فقط یک بحث اصطلاحی نیست. پس از بررسی دقیقتر، بدن جدیدی که در حال حاضر به آن توجه داریم (و در مورد آن) در واقع یک بدنه مجهز به الکترونیک است، بدنی که توسط دستگاههای میکروالکترونیکی کمک میشود. جفت شدن بدن با وسایل الکترونیکی اغلب به عنوان نقطه عطفی در تاریخ بدن انسان دیده می شود.
این بدن چنان مصنوعی خواهد شد که برخی، شاید با بیتوجهی بیش از حد، حتی تا آنجا پیش میروند که از آن به عنوان یک بدن پسا انسان صحبت میکنند. با این وجود، اشتباه است اگر باور کنیم که بدنه جدید را می توان مصنوعی نامید، تنها به دلیل ظرفیت آن برای گنجاندن مصنوعات الکترونیکی در ساختار آن.
عوامل دیگر امروزه به همان اندازه نقش مهمی دارند. به عنوان مثال می توان به مهندسی ژنتیک، کمک باروری و استفاده از داروهای روانگردان اشاره کرد. این فناوریها قطعاً پیامدهای عظیمی دارند، تا حدی به این دلیل که روند مصنوعی سازی بدن را تسریع میکنند.
اما مصنوعی سازی به خودی خود چیز جدیدی نیست. با استفاده از این فناوری ها شروع نشد. حتی در دورترین گذشته، بدن انسان تمایلی ذاتی به مصنوعی شدن و مصنوع شدن داشت. یک چیز واضح است: بدنی در «وضعیت طبیعی» از زمانی که قبایل سازماندهی شدند هرگز وجود نداشته است.
در تجزیه و تحلیل نهایی، بدن همیشه مصنوعی شده است، زیرا بدن به هر طریقی همیشه در معرض تأثیر فرهنگ بوده است. بنابراین، هیچ چیز جدیدی در مورد این فرض وجود ندارد که مصنوعی سازی نقش تعیین کننده ای در استراتژی های طراحی (یا طراحی مجدد) بدن ما داشته و دارد، استراتژی هایی که در سطح فردی و جمعی برای رویارویی با چالش های تکاملی و محیطی تعیین شده اند.
با این حال، آنچه جدید است، درجه بالای مصنوعی سازی است که بدن در زمان ما به آن دست می یابد. من روی نوع خاصی از مصنوعی سازی تمرکز می کنم که شامل دستگاه های فنی معروف به پروتز می شود. اینها به بدن اضافه می شوند (یا در داخل) قرار می گیرند تا به اندامی که عملکرد آن مختل شده کمک یا جایگزین شوند.
در زمان های اخیر، بدن به انواع پروتزها کمک می کند. با این وجود، بدن پروتز، بدنی که به عنوان یک موضوع فنی (یا فنی شده) عمل می کند، نه تنها از نظر عملکرد یا درمان، بلکه از نظر شناختی نیز مهم است. این به این دلیل ساده است که تجهیز یک بدن به یک پروتز معمولاً مستلزم افزایش قابل توجه دانش ما، هم در مورد اعضای مورد نظر و هم در مورد تکنیک های مورد نیاز برای تولید پروتز است.
اگرچه روند مصنوعی سازی از طریق پروتزها به زمان ظهور انسان ها برمی گردد، ایده ها در مورد ساختار و عملکرد بدن مدت ها مبهم و سطحی باقی ماندند. در واقع، با نگاهی به گذشته می بینیم که اکثر آنها اشتباه می کردند. اهمیت شناختی مصنوعی سازی بدن تنها در قرن های اخیر با افزایش آگاهی از پیچیدگی عملکردی بالقوه پروتزها آشکار شده است.
زمانی که در دوران رنسانس، روند مصنوعی سازی شروع به تأثیرگذاری بر مناطقی کرد که در آن دانش دقیق تر از بدن ضروری شد، درک به طور اساسی تغییر کرد. به عبارت دیگر، بدن دیگر نمی تواند «جعبه سیاه» باشد.
البته، تلاش برای افشای اسرار آن، برای کاهش شفافیت آن، بلافاصله به نتیجه نرسید. در واقع آنها به قرن ها کار نیاز داشته اند و این روند هنوز در حال انجام است. تا زمان رنسانس، تنها ابزار موجود (برای پزشکان و همچنین دیگران) حواس شنوایی، لامسه و بویایی بود.
بینایی مهم بود، اما کمتر از سه مورد دیگر قابل اعتماد بود. تا زمانی که آناتومیست های بزرگ (و کالبد شکافان) رنسانس – لئوناردو داوینچی، برنگاریو دا کارپی، آندره کاسالپینو، آندره آ وسالیو و ژیرولامو فابریچی- آمدند – این بینش نقش محوری پیدا کرد.
بینایی با تشریح شناسایی شد. قدوسیت مفروض بدن را به چالش کشید و با بررسی دقیق ساخت و ساز و کارکرد آثار – ساختگی – بدن انسان، تلاش کرد تا آنچه را که نامرئی است قابل مشاهده کند.
این آغاز سلطنت چشم بود – یعنی تشخیص بصری و تحقیق روی بدن. موفقیت بزرگ با کشف انقلابی اشعه ایکس توسط رونتگن به دست آمد. رادیولوژی پزشکی همانطور که از نامش پیداست از همگرایی فیزیک پرتو و پزشکی متولد شد.
با این حال رونتگن یک پزشک نبود، بلکه یک فیزیکدان تجربی بود. رادیولوژی پزشکی نمادی از ماهیت بین رشته ای در حال رشد تحقیقات و تفکر در این زمینه است (بلونی، 1990). از اوایل دهه 1980، مدلسازی و شبیهسازی گرافیک کامپیوتری بینش جدیدی را برای رادیولوژی پزشکی بهدست آورده است. این پیشرفت ها بر کاربردهای تشخیصی، درمانی و حتی جراحی تأثیر می گذارد.
آنها به یافتههای تحقیقاتی منتهی میشوند که دانش ما را در مورد جهانی که قبلاً توسط کدورت جسمی پنهان شده بود، غنی میکند، جهانی که تعداد کمی از اسرار خود را رها کرده بود، و سپس تنها از طریق مزاحمترین اعمال. آنچه حل نشده باقی مانده بود، مشکل چگونگی ترجمه این دانش به شبیه سازی ها یا مدل های سه بعدی برای اجازه دادن به مداخله عملیاتی، تعاملی و بلادرنگ با بدن های مورد نظر بود.
با این حال، حتی این نیز با تکنیک های جدید رادیولوژی پزشکی کامپیوتری، و همچنین سیستم های جدید واقعیت مجازی که شروع به گردآوری سیستم های فنی و بیوفیزیکی به عنوان یک کل یکپارچه کرده اند، ممکن می شود. بنابراین تصویربرداری پزشکی با ابزارهای تجسم جدید و تکنیک های جدید مدل سازی جامد غنی می شود.
ناگهان میتوانیم اندامها و دستگاههای بدن خود را در چهار بعد (سه فضایی و یک زمانی) و در ساختارهای متعدد (مکانیکی، الکتریکی و بیوشیمیایی) ببینیم. علاوه بر این، امکان مداخله (حتی جراحی) در ساختارها و عملکردهای بدن نیز وجود دارد. آخرین و شاید مبتکرانه ترین گام به سوی شفافیت مطلق بدن “پروژه انسانی قابل مشاهده” است که در ایالات متحده توسعه یافته است.
این پروژه شامل برش عرضی جسد انسان منجمد در برش های 1 میلی متری است. تصاویر با استفاده از توموگرافی و تشدید مغناطیسی پردازش دیجیتالی می شوند. و نتایج شگفتانگیز است: نقشهای سه بعدی از بدنه رئالیسم مهیب.
با استفاده از این مدل تعاملی بازنمایی، تحقیقات قبلی غیرممکن از بدن انسان اکنون امکان پذیر است. جدا از جنبههای مخوف و معماهای اخلاقی، «پروژه انسانی قابل مشاهده» مزایای آشکاری برای تشخیص، درمان و جراحی دارد.
تا این مرحله من توسعه مصنوعی سازی بدن را با پروتز تجزیه و تحلیل کرده ام و تأثیر این روند پیشرفت در زمینه تکنیک های تصویربرداری را بررسی کرده ام. اگرچه ممکن است در مورد بسیاری از جنبههای این نوع مصنوعیسازی شک و ابهام داشته باشیم – برای مثال، فقط مسئله کاشت پروتز در سطح قشر مغز را در نظر بگیرید – این گامها به جلو نتیجه یک عمل ایمان به بدن انسان است، یک عمل. با ایمان به اینکه بدن علیرغم تمام ضعف ها و کاستی ها قادر است با کمک کمک های فنی پیشرفته شرایط زندگی و ارتباط خود با دنیای اطراف را بهبود بخشد.
این عمل ایمانی حتی زمانی وجود دارد که تلاش ها با شکست مواجه شوند یا عوارض جانبی نامطلوبی داشته باشند. انتخاب زیربنایی مربوط به اراده عدم چشم پوشی از مراقبت از بدن انسان در حال و آینده است. بدن انسان یک انتزاع نیست، بلکه بدن عینی و روزمره ای است که هر یک از ما در یک لحظه تاریخی معین در آن مشغول شده ایم.
بدن انسان هزاران سال است که از زمان ظهور هومو ساپینس ساپینس، بدن ما بوده است. یقیناً بدنی موقت، آسیب پذیر و ناقص است. بدنی که هرگز با خودش در صلح نیست، دائماً توسط تجارب متضاد پاره می شود. بدنی که منبع لذت و رنج باشد. بدنی که دوستش داریم و گاهی دوستش نداریم. بدنی که آرزو می کنیم جاودانه باشد، اما می دانیم که زودگذر است.
بدن ما آنطور که معمولاً تصور می شود چیزی نیست که داریم. چه بخواهیم و چه نخواهیم همین است که هستیم. به همین دلیل و دیگران، دفاع از بدن ما، از نظر منطقی، یک انتخاب اجباری است. دیدگاه من این است که ارزش تلاش برای تضمین تداوم نوع بشر را دارد. این کاملاً متفاوت از موضع کسانی است که امکان ایجاد یک جایگزین ماورایی آخرالزمانی برای بدن انسان را در پیشرفت مصنوعی سازی می بینند.
این دیدگاه توسط طرفداران «هنر بدن»، داستان های علمی تخیلی و هوش مصنوعی پذیرفته شده است. آنها به بدن انسان احترام نمی گذارند. در واقع، هر چه بیشتر به آن با بی اعتمادی خشن و خوش خیم نگاه می کند. دیگران بدن را تحقیر می کنند. بدن برای آنها کهنه و منسوخ است. پس از هزاران سال سکون، ناگهان بدن باید با موجودیت دیگری جایگزین شود که برای چالشهای فوری تحمیل شده توسط محیطی که به شدت تحت تأثیر فناوریهای جدید است، مناسبتر باشد.
استلارک، هنرمند استرالیایی که به خاطر اجراهای تخیلی بیونیک خود مشهور است، نوشت: «زمان آن فرا رسیده است که از خود بپرسیم آیا بدن دوپا، مجهز به دید دوچشمی و مغز 1400 سانتی متر مکعب، فرم بیولوژیکی مناسبی را تشکیل می دهد. پاسخ او منفی است، و او افزود: “دیگر هیچ مزیتی در انسان ماندن یا تکامل به عنوان یک گونه وجود ندارد، هنگامی که فناوری به بدن حمله می کند، تکامل متوقف می شود”.
اظهاراتی از این دست نسبتاً بی معنی و از جهاتی حتی غم انگیز است. اما رسانه ها به آنها توجه زیادی می کنند و به نظر می رسد که اعتبار گسترده ای پیدا می کنند. در واقع، بسیاری از مردم، با تشویق صدای معتبر ماروین مینسکی، «فکر میکنند بدن باید دور انداخته شود، که ابزار مرطوب داخل جمجمه یا مغز باید جایگزین شود».
من معتقدم که آنچه در اینجا در معرض خطر است، از نظر فلسفی و سیاسی، برای ما بسیار مهم است که بتوانیم چنین اظهاراتی را سهل انگاری کنیم. چنین اظهارات ظالمانه ای مبنی بر نیاز به انداختن بدن انسان (از جمله مغز) در انبوه زباله اشیاء منسوخ، این ظن (یا بیشتر از یک سوء ظن، در مورد من) را ایجاد می کند که بیزاری تاریخی مسیحیت از بدن را پنهان می کند.
اما این بار بیزاری با ایدئولوژی نئومکانیستی و علمی تخیلی پوشیده شده است. تردید کمی وجود دارد که تعصب علیه بدن – بدن “متنفر” میراثی است که عمیقاً بر روابط ما با دیگران و خودمان تأثیر گذاشته است. نیچه (1960) قبلاً به این موضوع نگاه کرده بود و کسانی را که «نفرتانگیزان بدن» بودند، تحقیر میکرد.
این میراث را نباید فراموش کرد: تحقیر بدن (به ویژه بدن دیگران) اغلب منجر به تخریب وحشیانه بدن زنان، مردان، کودکان و نوزادان می شود. شاهد آن در تجربه اردوگاههای مرگ نازیها، و همچنین در تفتیش عقاید، با تاریخچه قتل، قتل عام و شکنجهای که توسط «دفتر مقدس» انجام شده، برای همه وجود دارد.
بنابراین بهتر است با احتیاط در مورد نظریه یک بدن انسان منسوخ و ناکارآمد که ارزش اسقاط را دارد و همچنین ایده بدنی که باید بر اساس مدلی ایده آل طراحی مجدد شود، احتیاط کنیم. این ذات گرایی بیولوژیکی نیز ما را به خاطرات بسیار ناخوشایندی برمی گرداند.
اما اگرچه ممکن است، همانطور که دیدیم، نظریههای این «نفرتانگیزان بدن» مدرن، پیامدهای اخلاقی و سیاسی ناپسندی داشته باشد، اما این بدان معنا نیست که موضوع رابطه بدن و فناوری بیاهمیت است. برعکس، در جامعه هایپرمدرن بسیار مهم است. مشکل دفاع از پایان تلخ تقدس طبیعی بدن نیست، با این باور که لحظات همگرایی عملکردی بین بدن و فنی نمی تواند وجود داشته باشد (بالاخره، آنها همیشه وجود داشته اند).
مطمئناً مرز بین حیات طبیعی و حیات مصنوعی امروزه به طور فزاینده ای مبهم به نظر می رسد. به نظر می رسد تزی که 30 سال پیش توسط ژرژ کانگویلهلم (1971) در مورد تداوم بین زندگی و تکنیک، بین ارگانیسم و ماشین مطرح شد، با تایید قطعی روبرو می شود. ما از یک طرف اندروید و از طرف دیگر غیر اندروید نداریم.
تبادلات بین آنها در حال حاضر شدید و مکرر است و پدیده های هیبریداسیون (تقریبا) و همزیستی امری عادی است. به هر حال، بدن همیشه با تکنیک های اجتماعی-فرهنگی شرطی شده (و حتی تعیین و شکل گرفته است). فقط “تکنیک های بدن” مارسل ماوس و تکنیک های اجتماعی (یا عملی) اجبار میشل فوکو را در نظر بگیرید که در مورد بدنی که تبدیل به یک ابژه شده است، به یک “جسم شی” اعمال می شود.
اولی توضیح می دهد که چگونه مردم در هر جامعه ای می دانند چگونه از بدن خود استفاده کنند. دومی توضیح می دهد که چگونه مردم در هر جامعه ای از بدن دیگران برای اهداف خود استفاده می کنند. ما قبلاً بحث کرده ایم که چگونه مصنوعی سازی بدن انسان امروزه با رشد فناوری های جدید مشروط شده است.
در این موضوع، من می خواهم به بررسی برخی از سوالاتی که در زمینه رباتیک به وجود آمده است، بپردازم. بسیاری از کارشناسان در این زمینه، اگرچه از جایگزینی کامل بدن انسان حمایت نمی کنند (رویکردی که پشتیبانی می شود، همانطور که دیدیم، توسط قهرمانان «بدن سایبری»)، متقاعد شدهاند که برخی از تواناییهای حسی ما میتوانند با استفاده از حسگرهای مصنوعی کارآمدتر شوند.
به ویژه، آنها به حسگرهای لمسی مصنوعی که بخشهای اساسی روباتهایی هستند که برای عملکردهای دستکاری و مونتاژ طراحی شدهاند، علاقه دارند. اخیراً پیشرفت های زیادی در مصنوعی سازی لمس (حسگرهای لمسی و افکتورها) حاصل شده است. در اکثریت قریب به اتفاق موارد، اینها وسایلی هستند که شامل فشار و “عطف به ماسبق شدن نیرو” هستند.
اما زمانی که تلاش میشود پوست مصنوعی و انگشتانی ایجاد شود که بتوانند مثلاً سطح صاف یا خشن یک جسم را احساس کنند، نتایج حتی از راه دور با عملکرد پوست طبیعی و انگشتان قابل مقایسه نیستند. یک نکته بسیار مهم معمولاً نادیده گرفته می شود: حس لامسه طبیعی یک فرد فقط از تماس تشکیل نمی شود. لمس کردن فقط لمس کردن نیست حس لامسه ما عوامل متعددی را حتی بدون تماس مستقیم واقعی با پوست ما درک می کند.
آن پوستی که تمام سطح بدن ما را می پوشاند یک لفاف غیرفعال نیست که ما را از محیط خارجی محافظت کند و ما را از جهان جدا کند. پوست یکی از موثرترین مکانیسم های تعامل با جهان است. این مرکز طیف بسیار گسترده ای از انواع حساسیت است. دایان آکرمن (1990، ص 94) با استفاده از استعاره اغراق آمیز اما مناسب نوشت: «پوست چشم دارد».
برای کشش بیشتر استعاره، ممکن است اضافه کنیم که چشم ها پوست دارند. به عبارت دیگر، بینایی را می توان به عنوان امتداد لامسه فهمید، اما لامسه می تواند گسترش بینایی نیز باشد. باید بپذیریم که لمس مصنوعی امروزی تقلیدی کم رنگ از لمس طبیعی است.
و با توجه به وضعیت فعلی دانش ما، تصور اینکه چگونه وضعیت می تواند در آینده تغییر کند دشوار است. در پایان، من می خواهم به بیانیه استلارک بازگردم که “تکامل زمانی متوقف می شود که فناوری به بدن حمله کند.” در اینجا میتوانیم به وضوح به این تز نگاه کنیم، که توسط موراوک (1988) نیز پشتیبانی میشود، مبنی بر اینکه نوع انسان قرار است ناپدید شود و به جای آن، دیر یا زود، گونهای جدید ظاهر میشود، گونهای پساانسان یا غیرانسان.
طرفداران این موضع دقیقاً مشخص نکرده اند که گونه جدید پساانسان چه شکل بدنی ممکن است داشته باشد. آنها معمولاً ترجیح می دهند در مورد چنین موضوعاتی مبهم بمانند. با این حال، غیرقابل مهارترین آنها نشان می دهد که ظاهر بدن پساانسان بسیار شبیه به چیزی است که اخیراً در رمان های علمی تخیلی و فیلم های ترسناک به آن عادت کرده ایم، یعنی تصویر “سایبورگ ها” یا اندرویدها.
یکی از بسیاری از استدلالهای مورد استفاده برای حمایت از این سناریوی نگرانکننده، شایسته توجه ویژه است. من به این ادعا اشاره میکنم که دفاع از گونه ما منحصراً ناشی از ادامه وجود یک انسانمرکزی متاثر است، امتناع سرسختانه از اعتراف اینکه گونه ما، مانند هر گونه دیگری، ممکن است ناپدید شود تا ظاهر گونه پیشرفتهتر را تسهیل کند.
این توسل به انسان محوری، در این زمینه، پیامدهایی دارد که نباید دست کم گرفت. همه ما می دانیم که پایان کیهان شناسی زمین مرکزی، به لطف کوپرنیک، کپلر، گالیله و نیوتن، پایان انسان محوری را نیز رقم زد. کار آنها به طور ناخواسته منجر به سقوط این ایده شد که عمیقاً ریشه در سنت الهیات/مذهبی داشت که میتوان انسانها را به عنوان ساکنان زمینی که معتقد بود مرکز جهان است، در مرکز آن مرکز در نظر گرفت.
با فروپاشی این جهان بینی، نسبی گرایی در مورد نقش گونه ما در جهان پدیدار شد. این نسبی گرایی نتایج ویژه ای در طیف وسیعی از حوزه های دانش از جمله انسان شناسی داشته است. از زمان جنگ جهانی دوم، در واقع، نسبی گرایی جهت گیری غالب انسان شناسی، به ویژه انسان شناسی فرهنگی بوده است.
با این وجود، باید توجه داشت که برخی از شارحان برجسته نسبیت گرایی فرهنگی اخیراً نشانه هایی از بی حوصلگی را نسبت به نسخه بیش از حد جزمی و تقلیل دهنده آن نشان داده اند. به عنوان مثال، کلیفورد گیرتز (2000) فرضیه نسبی گرایی فرهنگی را با اصول اساسی جدید مطرح کرد، نسبیت گرایی که از برخی ایرادات انتقادی مربوط به مخالفان خود برای ایجاد نسخه ای ظریف تر و مفصل تر استفاده می کند.
او این را «ضد نسبیگرایی» نامید. به نظر من، چنین تجدید نظر انتقادی باید در مورد ضدانسان محوری، و به ویژه در مورد اشکال کاریکاتور گونه ای که در زمان ما در طبیعت وحشی و نظریه های مبهم که در مورد گونه های پساانسان آینده ساخته شده است، اعمال شود. میخواهم واضح بگویم: من پیشنهاد نمیکنم که اصولاً جهانهای ماقبل بشری و پساانسانی را از مطالعه علمی و فلسفی حذف کنیم، جهانهایی که ما انسانها، بهعنوان یک گونه، در آنها غایب بودهایم یا خواهیم بود.
هیچ چیز نمی تواند بی ربط تر از انسان محوری مبهم باشد که برای قرن ها مانع از توسعه دانش در هر زمینه ای شد. با این وجود احساس میکنم قابل درک است، اگر نگوییم قابل توجیه، که ما انسانها، بهعنوان اعضای گونههای نابهنگام انسانی، انگیزه بالایی برای کار بر روی ظهور گونهای پساانسان نداریم، گونهای که علاوه بر این، وظیفه جایگزینی ما را بر عهده دارد.
من بر این باورم که این حق بیش از حد مشروع ماست که بیش از آنچه لازم است، با وعدههای جهانهای ممکن (یا غیرممکن) که حیات نوع ما در آن منتفی است، درگیر نشویم. با طرح این ایراد، میدانم که ممکن است به من ظن شود – شاید با توجیهی – با انسانمحوری سازگاری داشته باشم.
اما من متقاعد شدهام که مقدار معینی – مقدار بسیار کمی – از انسانمرکزی قدیمی میتواند به بازگرداندن امیدهای ما در مورد سرنوشت بدن و در نتیجه شرایط انسانی ما کمک کند، در زمانی که تاریکترین پیشگوییها در مورد آینده آن تمایل دارند توجه یک مخاطب رو به رشد را به خود جلب کند.
با در نظر گرفتن همه چیز، انسانمرکزی حاوی هستهای از حس خوب است که میتواند در مواجهه با افراطهای ضدانسانمرکزی برای بازیابی آن مفید باشد. تورالدو دی فرانسیا، فیزیکدان ایتالیایی، اظهار داشت: «ما میتوانیم این واقعیت را نیز بشناسیم که این قانون بیولوژیکی – و در نتیجه طبیعی – است که موشها متمرکز هستند، گربهها گربهمرکز هستند، و مردان انسانمحور هستند. در غیر این صورت … هیچ گونه ای از انقراض نجات نخواهد یافت.