«انسان کمترین شباهت را به خود واقعیاش دارد زمانی که از جانب خویش سخن میگوید»، اسکار وایلد چنین نوشت. «به او نقابی بده، آنگاه حقیقت را خواهد گفت.» این گفتهی کوتاه، پارادوکسی را در دلِ پوشش نمایشی در دوران سانسور آشکار میسازد. زمانی که جباران و سانسورچیان زبانها را خاموش میکنند، هنرمندان میآموزند که در …
Read more “سانسور و پوشش: مذاکره بر سر بیان سیاسی از طریق انتخابهای زیباییشناختی”
“Man is least himself when he talks in his own person,” wrote Oscar Wilde. “Give him a mask, and he will tell you the truth” . This epigram captures the paradox at the heart of theatrical costume under censorship. When tyrants and censors silence speech, artists learn to speak in code – and often that …
Read more “Censorship and Costume: Negotiating Political Expression through Aesthetic Choices”
پوشاکها، که اغلب بهعنوان لوازم جانبی ساده در یک اجرای تئاتری در نظر گرفته میشوند، از نقش خود بهعنوان قطعات ساده لباس فراتر میروند. آنها نمادهای قدرتمندی هستند که اغلب نیروهای اجتماعی، اقتصادی و سیاسی حاکم بر جامعهای که آنها را تولید میکند، بازتاب یا نقد میکنند. در دنیای تئاتر، پوشاک تنها بهعنوان ابزاری بصری …
Read more “پوشاک بهعنوان اظهارنظر اجتماعی: بیانات سیاسی و ایدئولوژیک در تئاتر”
Costumes, often regarded as mere accessories to a theatrical performance, transcend their role as simple articles of clothing. They are potent symbols, often reflecting or critiquing the social, economic, and political forces at play within the society that produces them. In the world of theatre, the costume emerges not merely as a visual tool to …
Read more “Costume as Social Commentary: Political and Ideological Expressions in Theatre”
نقش لباس در اجرا امروز در حال تجربهی نوعی بازنگری عمیق است؛ دیگر صرفاً بهعنوان تزئیناتی بیجان یا ابزارهای دیداری برای شخصیتپردازی در نظر گرفته نمیشود، بلکه پژوهشهای معاصر آن را بهعنوان عاملی حیاتی و فعال در رخداد تئاتری میبینند. مقالهی «اندیشیدن با لباس و ماده: رویکردی انتقادی به (اکولوژیهای نوین) لباس» نوشتهی اس. پانتوواکی …
Read more “اندیشیدن با لباس و ماده در تئاتر: رویکردی انتقادی به (اکولوژیهای نوین) لباس”
The role of costume in performance is undergoing a profound re-evaluation. Rather than seeing costumes as inert adornments or mere visual aids for character, contemporary scholarship increasingly treats them as vital agents in the theatrical event. The article “Thinking with Costume and Material: A Critical Approach to (New) Costume Ecologies” by S. Pantouvaki et al. …
هر جامهای سیاسی است. چه بر صحنه و چه در زندگی، آنچه میپوشیم هرگز پارچهای خنثی نیست ــ بلکه حاملِ رمزهای قدرت اجتماعی، هویت فرهنگی و ایدئولوژی است. تفاوت میان یونیفرم نظامی و لباسهای ژنده، تاج و حجاب، کتوشلوار برند لوکس و لباس کار ساده را در نظر بگیر: هرکدام بیدرنگ موقعیتی در روابط قدرت …
Every costume is political. On stage and in life, what we wear is never neutral fabric – it encodes social power, cultural identity, and ideology. Consider the difference between a military uniform and tattered rags, a crown and a veil, a designer suit and plain overalls: each immediately signals a position within power relations. A …
Read more “Codes of Color: From Ta’ziyeh Green to Kabuki Red/Blue”
من در بهکار بردن واژه «هنرمند» برای خود تردید دارم. اعلام اینکه خود را نقاش میدانم، شبیه به ادعای رسیدن به ایستگاهی است که فقط میتواند از آن دورتر شود؛ برچسبهایی مانند «هنرمند» یا «نقاش» صفتهایی قاطع به نظر میآیند، گویی به وضعیتی که از قبل به دست آمده اشاره دارند، اما تمرین من یک …
Read more “واقعیتهای ساختهشده؛ گرافیت، کیاروسکورو و سنگینی نور”
I hesitate to call myself an artist. To declare oneself a painter feels like claiming arrival at a station that can only ever recede; labels such as “artist” or “painter” sound definitive, as if they describe a state already attained, but my practice is a continuous verb. To paint, to draw, to see – these …
Read more “Fashioned Realities; Graphite, Chiaroscuro, and the Weight of Light.”